Öncelikle benim için en etkileyici ilham kaynağı İrem Cesur abla oldu. Yani bilmiyorum, sürekli
denemek, sürekli çabalamak, olması, olmaması, değişmesi, şaşırmak, anlamamak… Çok fazla kendime
yakın hissettim. Yani yolunun farklı olması ve ardından değişmesi, sonra yine değişmesi, yine
değişmesi ama hiç vazgeçmemesi, küsmemesi beni çok sevindirdi. İstediği bölüm değil de hayatın
onun karşısına hiç beklemediği başka bir yol çıkarmış olması bana hayatın bu kadar ironik olduğunu
bir kez daha hatırlattı.

Ve bu doğru aslında; hayatın karşımıza ne çıkaracağını, zarların bir anda 1/1 mi
olacağını yoksa düşeş mi atacağını bilemeyiz. Bu sebeple de aslında ne çok sert tutunmak ne de
rüzgâra teslim olmak gerek. Sadece her şeyin farkında olarak yapmak istediğini yapmak ve buradan
seni hayatın nereye götürdüğünü izlemek var. Neyin iyi neyin kötü olacağını bilemezsin nasıl olsa.

Ama yine de asla vazgeçmeyen ve en büyük hayalini gerçekleştiren EMRE BAŞKAN hocamızdan da
bahsetmeden geçemem 🙂 Umarım ben de bir gün dağ tırmanıcılığına ve dünyayı dolaşmaya başlarım.
Belki de biraz ünlü olurum, kim bilir.