Bu içerik Geleceği Keşfedenler’den Meriç Sağlam tarafından hazırlanmıştır.

Sanat bambaşka bir yaratma alanıdır. Aklındakini tuvale, kile, notalara dökebilmek kolay değildir. Eserler, “sanat” adı altında birleşse aslında onları birleştiren esas unsur, yaratma dürtüsüdür.

Bir bestekar, aklındakileri kâğıda, notaya öyle bir döker ki, dinleyen herkes aynı şeyi anlamaz; herkeste aynı hissi uyandırmaz. Benzer şekilde, bir ressam zihnindekileri tuvale aktarırken, renkleri öylesine aheste şekilde dans ettirir ki ortaya belki de hiç görmediğiniz bir doğa çıkar. Ressamlar bir modelden ilham alsalar bile, attıkları her çizgi onları farklı kılar. Sonuçta, her gün aynı manzarayı çizsen dahi, her gün başka bir eser ortaya çıkar.

Yolculuğu sırasında dinlenen bir kuştan, dün canlıyken bugün solan çiçeğe kadar her detay farklılık yaratır. Her sabah baktığımız gökyüzü, her gece altında yattığımız yıldızlar bile aynı değildir; sürekli bir değişim içindedirler.

Bu sürekli değişim, belki de doğanın kendisinin en iyi halini bulma çabasıdır. En canlı taç yaprağını oluşturmak için solan bir çiçek, daha sıcak bir yerde yaşamak için göç eden kuşlar, daha parlak yıldızları oluşturmak için doğan ve sönen nebulalar, daha iyi yapraklar için yapraklarını döken ve toprak dengesini sağlayan ağaçlar. Doğadaki her şey, kendinin daha iyi versiyonunu yakalamak için mücadele ediyorsa, bizler neden bu mücadeleye dahil olmayalım ki?